Elk jaar organiseerden dagblad De Telegraaf en Jan de boer een catamaran opstap dag voor mensen die geïnteresseerd waren in cat sailing op Muiderzand. Zo ook op een zaterdag in 1987/88, ik weet het niet precies meer wanneer.
Wim had in die tijd een Roberts RC-27 de snelste catamaran van de wereld, ik Rinze-Jan v.d Schuit en Maarten Deutekom waren op het Markermeer aan het zeilen met de genodigden van de catamaran op stap dagen, na afloop om 15.30 / 16.00 uur kwamen wij bij Wim zijn mooie RC-27 kijken. Wim vroeg ons om de RC-27 naar zijn toenmalige thuis haven te zeilen (Broekerhaven). Wij zeiden natuurlijk direct, ja graag!!!
Maarten en ik hadden op dat moment alleen een droogpak aan, geen zwemvest! maar ja wat kon ons gebeuren met Wim aan boord op zo’n grote cat. De afspraak was om met z’n vieren Wim, Maarten, Zwarte Joop, en ik zelf om de RC naar Boekerhaven te zeilen waar Wim zijn vrouw ons weer terug zou brengen naar Muiderzand. Toen wij weg voeren waaide het kracht 3 tot 4 richting West Zuidwest dus ruim wind naar Broekerhaven. Wim zat aan het stuur de eerste 5 mijl wel liepen erg hard 40 tot 45 km per uur, het boegwater spatte zo hard tegen ons gezicht dat na verloop van tijd je een doof wang had van de klappen water.
Naar verloop van tijd zij Wim, Rinze stuur jij maar even, zo gezegd zo gedaan ik aan het stuur. Het begon langzaam harder te waaien, ik vroeg aan Wim kan deze boot ook duiken of over de kop? Wim zij daarop triomfantelijk dat nog nooit iemand een RC-27 op zijn neus had gezet, of om was geslagen en ik mij geen zorgen hoefde te maken.
Waar op ik de grootschoot nog strakker trok met als gevolg dat de snelheid nu opliep naar wel 50 km per uur of meer (de log liep tot 60 km /uur en stond volgens mij bijna de gehele tijd in de hoek.
Boven de dijk Enkhuizen, Lelystad pakten donkere wolken zich samen de wind draaide naar West, Noord West en nam in kracht toe tot een kracht 5, met nog 3 mijl te gaan naar Broekerhaven begonnen de golven steeds hoger te worden 1 meter plus en de RC begon te rocken op de golven en af en toe stak de lij neus onder de golven. Om dit op te lossen schoven wij met 4 man helemaal naar achteren op de Cat, ik zat te sturen met mijn billen op de achterbeam, voor mij zat Maarten daar voor Zwarte Joop en dan Wim. Dit gaf een beter gevoel en we trokken de groot schoot nog meer aan waar door wij begonnen te hull flyen, dit is op een boot met een breedte van wel 5 meter erg spectaculair maar ook wel een beetje angstig (als je een Prindle 18 bent gewend 2,1m breed) maar de geruststellende blik van Wim zij mij dat ik niks hoefde te vrezen.
Maar plotseling sloeg het nootlot toe de boot ging op zijn neus met wel 50 km /uur op de log een grote golf in met als gevolg dat wat ik mij kan herinneren Wim met een rotklap tegen de zijstag aan werd gesmakt (gevolg een grote blauwe streep over zijn lichaam en een gekneusde rib, Zwarte Joop en Maarten klapten daar weer boven op om dat ik helemaal achterop zat schoof ik niet naar voren maar werd werkelijk gelanceerd wel 3 tot 4 meter de lucht in. En het vreemde was dat ik de crash heb zien gebeuren terwijl ik door de lucht vloog het was een grote witte watermassa wat uit een spatte onder mij en de cat ging wel 4 m diep de golf in, met de bemanning als lappen poppen om de zijstag zag vouwen.
Ik kwam 10 meter van de mast in het water terecht, Wim, Maarten en Zwarte Joop vielen aan de andere kant van de RC-27 in het water. Ik begon naar de mast toe te zwemmen maar dat ging niet erg snel want mijn kruisspieren waren door de klap op het water opgerekt ik kon mijn benen bijna niet meer bewegen. Wim was intussen weer op de lage romp geklommen en riep bezorgd naar mij is alles in orde Rinze??, ik riep daarop dat ik mij wel zou redden. Door de grote trampoline van 5x5m, dreef de RC-27 heel snel richting de dijk E/L. Ik kon de mast top nog wel bereiken en beetpakken maar door het water was deze erg glad geworden en glipte tussen mijn handen en vingers door.
Daar dreef ik dan zonder zwemvest in het Markermeer, met een zeer bezorgde!!! Wim roepend naar mij dat hij wel hulp zou regelen. Ik riep dat ik mij wel zou redden kijkend naar de oever tussen Enkhuizen en Broekerhaven. Binnen 5 minuten was de RC nog maar een zwarte vierkant met als achtergrond decor de dijk Enkhuizen/Lelystad met daar boven de dreigende zwarte wolken. Ik dacht blaas mijn droogpak op als een Michelin mannetje en ga op de rug met de rug slag de kant proberen te bereiken. Zo gezegd zo gedaan en met volle moed probeerde ik de 1 a 2 mijl te overbruggen ik had nog wel 3 tot 4 uren de tijd voordat het donker werd dus dat moest ik wel redden. Maar na 30 minuten moest ik de strijd staken omdat de golven steeds over mijn hoofd spoelden en er vaak water in mijn mond liep. Ik draaide mij om en probeerde op mijn buik vooruit te komen, dit ging beter met betrekking tot het water maar de snelheid was er niet. Ondertussen voer er een zeiljachtje van Hoorn naar Enkhuizen met een oudere man en vrouw aan boord. De vrouw zal lekker met de rug tegen de zeereling aan (zij voeren op de motor) en zag aan de horizon een zwarte vierkant op de dijk (zo leek het) zij vroeg aan haar man zijn er werkzaamheden op de dijk?
Niet dat ik weet zij de man, waar om vraag je dat, vrouw ik zie een grote zwarte vierkant op de dijk, kan niet zij de man en pakte de verrekijker er bij. Het toeval was dat doordat ik naar de kant proberen te zwemmen ik in de lijn van het jachtje en de omgeslagen Rc-27 lag. Door het schommelen van het jacht kreeg de man of vrouw mij in beeld met mijn felgekleurde droogpak. En de conclusie werd getrokken, dit moet een drenkeling zijn en de redding’s actie werd op touw gezet.
Het jachtje kwam mijn kant op gevaren, toen ik mij omdraaide (om op mijn buik te gaan zwemmen) kreeg ik het jachtje in het vizier. Ik zag dat zij duidelijk mijn kant op kwamen en ben blijven liggen tot zij bij mij waren. Toen het jachtje langzij kwam liggen ging de zwemtrap uit en ik klom met moeite aan boord.
Aan boord kreeg ik een handdoek en een snel klaar gemaakte kop soep. Toen moest ik mij verhaal doen.
De schipper zij: "ik vaar wel naar de catamaran toe en trek hem wel even!! overeind". Ik zij tegen de schipper dat het wel een grote cat was, hij zij dat hij wel vaker een cat had recht getrokken dus deze ook wel geen probleem zou zijn.
Ik zij daarop dat deze wel erg! groot was. Het jacht was ongeveer 9 tot 10m lang en de cat 8,5m !!!
Toe wij in de buurt van het jacht kwamen begon ik te zwaaien naar Wim en een teken te geven dat alles goed was met mij, tot Wim zijn grote opluchting. De schipper zij ondertussen: "deze is wel erg groot!!!!" De bovenste drijver van de cat kwam net halverwege de mast van het jachtje. Er werd een touw over de bovenste romp gegooid en om de mast van de RC-27 gebonden. Vol goede moet werd er een poging gedaan om de cat recht te trekken, maar dat cat dreef met het jacht mee tegen de wind in, maar kwam niet overeind. Maar het motor vermogen was met ± 20 Pk nou niet om naar huis te schrijven.
De eerste poging mislukte dan ook, de volgende oplossing werd bedacht Wim, Maarten en Zwarte Joop gingen om de onderste drijver hangen om zo de weerstand door het water te vermeerderen. Terwijl ik de schipper instructies gaf over hoe te varen kwam de RC dan toch naar ongeveer 15 minuten proberen overeind. De mast van de RC stak ongeveer 5 meter boven van die van het jachtje uit!! De schipper zei zo’n grote cat had hij nog nooit eerder gezien!!!! Na dat ik mijn redders uitgebreid had bedankt had voor mijn redding en die van de RC-27 sprong ik overboord om vervolgens weer bij Wim aan boord te klimmen.
Na de nodige omhelzingen van Wim en Maarten en Zwarte Joop en de nodige uitingen van grote bezorgdheid van Wim om mij, gingen wij de schade bekijken. De wind was ondertussen weer op het niveau van de afvaart kracht 3, zodat wij rustig over de drijvers naar voren konden lopen om daar de schade te bekijken.
De voorste beam (martinbreaker) deze cat had 3 beams, was aan 1 kant los gescheurd van de romp en van de achterste drijver was de bevestiging uit het polyester gerukt.
Ik voelde mij erg schuldig over het geheel want ik zat wel aan het roer op dat moment. Ik heb mijn verontschuldigingen dan ook aangeboden voor de crash die ik had veroorzaakt aan Wim. Die zij: "Rinze het is goed zo en ik ben blij dat je weer heelhuids hier bent". Wij zijn op halve kracht terug gekreupeld naar Broekerhaven waar Wim zijn vrouw ons opwachtte.
Wim en Zwarte Joop liepen naar de kantine van de WSV Broekerhaven om een beetje bijkomen van ons avontuur.
Maarten en ik bekeken de schade nog een keer en kwamen later binnen, tot onze verbazing zat Wim met grote gebaren en een glimlach te vertellen dat wij /ik de eerste ter wereld was die een RC-27 op zijn neus had gelegd.
Deze reactie verbaasde ons want ik dacht dat Wim boos zou zijn (op mij) omdat er toch een serieuze schade aan zijn RC-27 was. Niks was minder waar ik was de held van de dag en later ook van het jaar!!! Toen Wim zijn vrouw ons (Maarten en Ik) naar Muiderzand bracht en wij daar aankwamen was het nieuws van de crash ons al vooruit gesneld en er stonden veel mensen op ons te wachten die het verhaal allemaal nog een keer wilden horen.
De volgende keer dat ik Wim weer tegenkwam was alle schade weer gerepareerd inclusief Wim zijn rib, en hebben er nog een keer hartelijk om kunnen lachen.
